Langzamerhand werd hij een Wijkse

#wijzijnwijk

WIJK BIJ DUURSTEDE ,,Over 4 weken word ik 85 jaar”, vertelt Henk van Druten. Zijn zoon Ton (59) is erbij om zijn vader bij te staan om zijn levensverhaal ‘in vogelvlucht’ te vertellen. 

door Hannie Schadee

Tegenwoordig wonen Henk en zijn vrouw in het E & E, maar ze kwamen al in 1964 op de ‘Shellboot’ in de haven van Wijk bij Duurstede wonen. ,,Wijk was nog klein en buiten de walmuren had je een woonwagenkamp. Ik ben geboren in Valburg, bij Nijmegen maar opgegroeid in Ravenswaaij. Toen ik uit dienst kwam ging ik op een avond naar een feestje in Beusichem en daar ontmoette ik een leuk meisje en haar moeder. Ik wist meteen dat ik met haar wilde trouwen; maar haar moeder zei: ‘kom over 5 jaar maar terug!’ Ja, en dat heb ik dus gedaan!

MOOIE TIJD

Mijn vader zat op de seinpost van Rijkswaterstaat in Wijk en zei op een dag dat er een baan voor me was. We waren nog niet getrouwd en op die winkelboot had je een huis erbij. Het was wel dag en nacht werken hoor, maar het was een mooie tijd en ik zou het zo weer over doen.” 

,,Langzamerhand werd hij een Wijkse”, zegt Ton die op de boot is geboren, net als zijn broer.  

Henk: ,,Op de boot had je onderin de opslag en op de eerste verdieping de winkel; we woonden op de tweede verdieping. Als het hoog water was, moesten we met de roeiboot naar de kant om de jongens naar school te brengen en soms moest de boot er uit. De rivier is ook wel eens helemaal dichtgevroren, dat klonk alsof er zand langs het schip schuurde, maar in 2 uur tijd zat de rivier helemaal dicht. We woonden natuurlijk ook heerlijk vrij daar en het contact met de mensen, vooral van de plezierboten was zo gezellig.“

,,Ik zat bij de watersportvereniging ‘Rijn en Lek’ en bij de Kaieschaiters vanaf 1973. Mijn andere zoon woont in Sittard, maar die komt elk jaar nog hier voor de carnaval.

In 2004 is Henk met pensioen gegaan en dat betekende ook een verhuizing. ,,We hebben eerst een half jaartje ingewoond bij Ton, op zijn woonboot en daarna kregen we een huis in de Geer. We hadden ondertussen ook een eigen jachtje waar we veel mee op vakantie gingen. Want een huisje op het vaste land; ik heb er nooit meer echt aan kunnen wennen.”