Publieksprijs Wijk Schrijft: Gedicht over de Lek januari 1996 - Saskia Stribos (7)

De kinderen, een half jaar en anderhalf jaar oud, waren in verband met de verhuizing uit logeren bij opa en oma in het zuiden van het land. De afspraak met hen was dat ik hen op zou halen op station Culemborg, waar mijn ouders hen per trein naar toe zouden brengen.
Ik zou met de auto het Wijkse Veer nemen naar de overkant, maar kwam ter plaatse tot de ontdekking dat de pont precies op die dag net uit de vaart genomen was, omdat er door het ijs geen doorkomen meer aan was.

In lichte paniek reed ik de dijk af richting de A2, om tot de ontdekking te komen dat er geen enkele veerpont meer naar de overkant ging.
Het was nog in de tijd van vóór de mobiele telefoons, routeplanners en digitale kaarten. Het heeft me dan ook aanzienlijk wat tijd en vooral heel wat zenuwen gekost om via een omweg alsnog station Culemborg te bereiken, waar mijn ouders ook al met de handen in het haar zaten, niet wetend wat er gebeurd was en hoe nu verder.
Enfin, eind goed al goed.
Maar deze start zou ik niet snel vergeten.
Toen de rust weer wat was terug gekeerd, heb ik ergens tussen de aardappelen en de jus een gedicht geschreven over de dichtgevroren Lek. Omdat het mij als natuurverschijnsel ook fascineerde. Net als sommige anderen die naar ik later begreep te voet en met voertuigen de oversteek nog gewaagd hebben!
Alsof zich onder die ijslaag geen machtige, levende rivier meer bevond..
Voor mij leefde haar ziel diep daaronder voort.
De ziel, de kern of het hart van een wezen... dat haal je ook niet zo maar uit een mens. Al wordt die mens nog zoveel geweld aangedaan! En dat vind ik ook heel hoopgevend.
Met name in deze verkillende, koude tijden.

de wind

verkilt

de lucht

verstrakt

het land

vervlakt

de kleur

vervaagt

het beeld

vertraagt

en weer 

een golf

verstilt

maar nooit

in toom 

de

onderstroom…

Saskia Stribos