Ingezonden brief: Eigenlijk mag ik het niet zeggen, maar…

Toegegeven: ik heb een mening. Een asielboot vind ik namelijk juist een goed idee en niet vanzelfsprekend de veroorzaker van problemen in een gemeenschap die al zwaar onder druk staat. Asielzoekers kunnen onze samenleving immers ook verrijken, zo weet ik uit eigen ervaring: ruim 12 jaar ondersteunde ik mensen uit Irak, Syrië en een Palestijn bij hun inburgering. Mensen die merendeels goede kennissen zijn geworden. 

Daarmee behoor ik volgens Frances Place, fractievoorzitter van OpRecht, automatisch tot de categorie mensen met een ‘moreel superieure houding’ (zie Raadspraat ’t Groentje 24 januari). Polariseren, heet dat. Waarbij Frances slim gebruik maakt van framing: een overtuigingstechniek die een eenzijdig, versimpeld beeld van de werkelijkheid oproept. Die werkelijkheid is namelijk genuanceerder dan het ‘zwart-wit’ dat ze ons voorspiegelt. Ik ben namelijk voorstander van een asielboot én van vrije meningsuiting. Dus ook bij dit onderwerp: niet polariseren, maar respectvol met elkaar in gesprek gaan. 

Waarom ik voorstander van een asielboot ben? Omdat de wereld en OpRecht-heid voor mij niet ophouden bij Wijk bij Duurstede (Wat nou ‘als er muren omheen staan’?), asielzoekers óók mensen zijn die niet buiten de (asiel)boot mogen vallen en de spreidingswet dat erkent. 

Mag ik dit eigenlijk nog wel zeggen, Frances? Of ben ik moreel superieur en gediskwalificeerd? Tenslotte: jammer dat je van het nummer ‘Over de muur’ van Klein Orkest alleen de passage over Oost Berlijn hebt aangehaald en niet de essentie in het refrein. Die gaat over vogels die geen grenzen kennen. Grenzen (muren) die we anderen (vluchtelingen) en onszelf opleggen.

Paul van Hoof