INGEZONDEN: de boom als levend monument

In de afgelopen weken heb ik, fietsend door Wijk bij Duurstede, tot mijn diepe treurnis gezien dat grote bomen in de bloei van hun leven zijn gekapt. In de Horden is een hele formatie weg en in de Noorderwaard hebben alle prunussen en acacia’s het loodje gelegd.

Ik kan de argumenten wel op een rij zetten: er is veel wortelopdruk, de overlast van bladeren in de herfst, de neerdwarrelende bloemblaadjes in het voorjaar en de luizendruppels in de zomer. Allemaal waar, maar omwonenden kunnen klagen, maar evengoed ook zelf met opruimen een positieve bijdrage leveren aan de eigen omgeving.

Daartegenover de hitte dempende en fijn stof filterende kwaliteiten van bomen. Ook de aantoonbare verbetering van het welzijnsgevoel van de mensen telt mee. Tenslotte de goede omstandigheden voor vogels en insecten zijn van steeds zwaarder belang. Het zijn de afwegingen die men maakt.

Kappen is zeker niet mijn eerste keus, maar kennelijk wel voor de gemeente. Er komen waarschijnlijk driedubbel doorgecultiveerde boompjes voor terug in keurig aangelegde plantvakken. De bijen zullende acaciabloesem echter moeten vergeten.

Voor mij is een derde ‘zienswijze’ van belang. Dat is de boom zelf. Voor velen staan ze er al sinds mensenheugenis (40 tot 50 jaar) en vallen dus niet op. Maar met aandacht een boom beschouwend kun je heel gemakkelijk bewondering opbrengen voor deze kapitale levensvormen. De kroon, de bast, de vertakking en de bladvorm zijn ongekend gevarieerd. 

Het is in Wijk heel moeilijk om als boom een levend monument te worden. Halverwege word je gekapt voor overlast. Doe daar iets aan en geniet verder van de vele voordelen. Het is eeuwig zonde!

Ik ben een bewonderaar van bomen. Bijgaand een kunstzinnige afbeelding van de stam van de eerste acacia van de Promenade als hommage aan alle verdwenen potentiële monumenten. In mijn geheugen en in zink geëtst. Als een afdruk van een indruk die met nadruk om herdruk vraagt.

Ruud Waltman, Wijk bij Duurstede