INGEZONDEN BRIEF: En jij: denk jij nog weleens aan mij?

Twintig jaar geleden is het alweer wat gaan de jaren snel, voor iedereen ook voor jou? Het was een mooie dag in april net voor Koninginnedag mijn ouders logeerden bij mij en zouden eigenlijk naar huis. Maar ik zei: ,,Blijf toch, het is altijd zo gezellig in Wijk. Alleen de nacht ervoor is het weleens onrustig door het luilakken maar dat hoort erbij."

Destijds werkte ik in de wijkverpleging en vaak werkte ik met Koninginnedag toen niet, het was erg rustig de avond ervoor. Te rustig…. misschien.

Mijn moeder en ik hadden naar de film Titanic gekeken en zeiden nog ,,heftig hoor", niet wetende dat we een paar uur later zelf moesten vechten voor ons leven. 
In de vroege ochtend dacht mijn vader wat te horen. Ik sliep op zolder, mijn moeder ging op de overloop kijken. Ze schrok: de hele overloop vol rook en ze rook brand! Uit alle macht probeerden ze me wakker te krijgen maar ik was al aardig bedwelmd door de rook. Helaas konden we niet meer naar beneden. De gang stond in brand en het hele huis was vol rook. Het vuur kwam omhoog dus hadden we geen keuze en zijn er boven uitgesprongen. Mijn 80jarige vader gleed langs de regenpijp naar beneden. Mijn moeder en ik via het raam. Dat is ons niet zo goed bekomen: mijn moeder brak haar rug en ik ook. Bij mij met een partiële dwarslaesie tot gevolg zoals later bleek. Ook mijn longen waren beschadigd, net als mijn stembanden beschadigd waren.

De buren waren ondertussen allemaal wakker.  Door onderzoek door brandweer en politie bleek dat het vuur aangestoken was, waarschijnlijk door baldadige jongeren. Helaas zijn diegene nooit gevonden. 

Ik heb maanden gerevalideerd. Mijn huis was voor een groot gedeelte vernield. Ik kon mijn werk voorgoed vaarwel zeggen. Mijn ouders hebben voor de rest van hun leven moeite gehad met het verdriet dat dit mij was overkomen. 

We zijn nu twintig jaar verder, er is veel gebeurd. Zielig ben ik niet. Ik heb geleerd te leven met mijn beperkingen en achterom kijken helpt niet. Al denk ik weleens: ,,Waren we nu maar gewoon naar Friesland gegaan, dan was dit niet gebeurd." Regelmatig loop ik tegen gezondheidsproblemen aan door wat gebeurd is. Dan denk ik wel aan jou/jullie. Het zorgt ervoor dat het ik nooit vergeet en ook de mensen om mij heen niet. Koningsdag is voor ons niet alleen een feestdag, maar een dag met een zwart randje erom. En rondom die tijd denken we vaak aan dat wat er toen gebeurd is Jij/Jullie ook? Of is dat allang vergeten? Misschien is het goed om te weten dat sommige dingen die je in een onbezonnen moment doet, voor anderen enorme gevolgen kunnen hebben, die nooit meer vergeten worden.

Ik  ben na de revalidatie weer terug gegaan naar mijn huis, dat inmiddels opgeknapt was. Ik heb de draad weer opgepakt, door mijn oude werkgever ben ik in een andere baan terechtgekomen. In 2004 ben ik getrouwd en verhuisd naar Friesland.

Mijn lieve collega's, buren en dierbare vrienden die mij zo enorm gesteund hebben, wil ik nogmaals heel hartelijk bedanken.

Hoe het nu gaat met jou/jullie? Wie weet hoor ik wat van jullie terug

Vriendelijke groet
Hetti Terluin – van Dijk