Column EWEC: Hoog water kijken

We hadden nog maar net een auto eind jaren zestig, begin jaren zeventig, toen we er ’s winters op uit trokken om naar de ondergelopen uiterwaarden van de Rijn en de Lek te kijken. Nog steeds vind ik het indrukwekkend om die enorme vlaktes vol water te zien met de verdronken bomen, weilanden en heiningpalen. Met af een toe een hoog boven het water uittorenend binnenvaartschip dat schijnbaar moeiteloos de vaargeul volgt in die enorme waterzee. Tijdens de voorbije kerstvakantie was er weer volop gelegenheid om het wassende water te bekijken. Ik heb een extra dagje vrij genomen om de gevolgen van de hevige regenval in Nederland en Duitsland te aanschouwen. Even vreesde ik nog dat het een grote sof zou worden, omdat het zo hard zou regenen dat door de beslagen autoruiten alleen de dichtstbijzijnde nieuwe ‘kust’ te zien zou zijn. Maar het geluk was met ons. Het zonnetje liet zich regelmatig in al haar pracht zien, terwijl een harde zuidelijke wind zorgde voor golfjes op de nieuwe watervlakte. Bij Wijk bij Duurstede draaiden we de dijk op richting Amerongen. Iets wat we ruim vijftig jaar geleden ook deden. Voor de stuwen die open stonden, zagen we behalve water nog regelmatig hele groene weilanden. Toen we Amerongen naderden, klotste het water en alle vuil en afval al tegen de dijk aan. Dat was nog net zoals ik me dat herinnerde van mijn jeugd. Toen verzuchtte mijn vader, boer in hart en nieren, dat het wel lang zou gaan duren voordat in het voorjaar het vee dan weer op de uiterwaarden zou grazen. Ik vraag me af of hij nu niet net als ik ook een gevoel van geluk zou ervaren bij het oplopende grondwaterpeil. Want hij was boer en had een enorme liefde voor de natuur. De omstandigheden zijn tegenwoordig anders. Nu weten we dat we moeten vrezen voor nog meer (smelt)- en regenwater en meer overlast dan enkel ondergelopen uiterwaarden. Bovendien is het de vraag wanneer volgend voorjaar de droogte Nederland weer in zijn greep krijgt en we de koeien, paarden, schapen en geiten juist op de uiterwaarden moeten weiden, omdat daar tenminste het gras nog groeit. We zijn verder gereden naar Arnhem waar de enige overlast een ondergelopen Rijnkade was waardoor de cruiseschepen elders moesten aanleggen. Geen ramp dus, gewoon ruimte voor de rivier gecreëerd. We zijn niet naar Deventer gegaan om de zandzakken en dreigende ellende te bekijken. Het hoge water in de weidse vlakte vind ik indrukwekkend genoeg. Wij zijn hoogwater-, geen ramptoeristen.

Mariëlle Oostveen, vrijwilliger EWEC