In memoriam: Herman van Eck - gedreven en dankbaar - ‘Ich habe Liebe gesehen’

WIJK BIJ DUURSTEDE Zijn wieg stond in de Veldpoortstraat, de straat waar hij 96 jaar lang zou wonen. In de jaren vijftig nam hij samen met zijn vrouw Janny de kledingzaak van zijn vader over: de in 1915 opgerichte ‘Heeren- en Jongenskleding, Naaimachinehandel Van Eck’. In diezelfde straat sloot hij dankbaar zijn drie pleegzonen in zijn armen en bezorgde hij dertig jaar maaltijden voor Tafeltje Dekje. De laatste jaren genoot hij van zijn negen kleinkinderen en tien achterkleinkinderen. Op 7 september overleed Herman van Eck thuis.

Marijke Dekker

Zijn drie pleegzonen waren ‘het beste wat mij ooit is overkomen, wat mij het gelukkigst heeft gemaakt’, zoals hij het zelf omschreef. De drie waren zijn grootste trots, geluk en vreugde. ,,Hij en zijn vrouw, Janny Davelaar, konden helaas zelf geen kinderen krijgen”, vertelt Kym Rigters, de jongste pleegzoon. „Dat was een groot gemis. Mijn ouders waren in 1955 naar Australië geëmigreerd, waar Ian, Barry en ik zijn geboren. In 1969 overleed mijn vader. Een jaar later is besloten terug te keren naar Nederland. Niet lang daarna overleed mijn moeder plotseling en bleven wij als drie jonge jongens alleen achter.” 

’DRIE KONINGEN’

De drie werden ondergebracht bij familie in Doorn, Abcoude en Leeuwarden. Tot de Wijkse bakker Jan Brinkers van de situatie hoorde en Herman en Janny met de familie Rigters in contact bracht. „Ze wilden niets liever dan ons alle drie als pleegzonen in huis nemen. Op 6 januari 1972 werden we verwelkomd. Als hun ‘drie koningen’.”

Ze vormden een liefdevol gezin. In de vakanties trokken de fervente kampeerders eropuit: eerst met de jongens in een vouwwagen, later met de caravan.

ONGEKENDE SERVICE

Als ondernemer werkte hij hard. De kledingzaak stond bekend om de ouderwetse, persoonlijke service en trok klanten uit de wijde omgeving. Vaak ging Herman met een bestelbus vol kleding bij klanten langs, zodat mensen thuis rustig konden passen. Tegelijk was hij vooruitstrevend. Hij ging met de tijd mee en verbouwde graag. 

STOFJAS

Technisch was hij niet, wel was hij een kei in schilderen. Het liefst op de lange ladder en steevast in zijn blauwe stofjas, die in de loop der jaren allerlei kleuren aannam. Nadat Kym in 1982 in de winkel kwam, werkten vader en zoon nog zo’n 15 jaar prettig samen. Kyms vrouw Caroline werd mede-eigenaar. Samen breidden ze het assortiment uit met damesmode.

BETROKKEN VRIJWILLIGER

Na zijn tijd in de winkel bracht hij dertig jaar lang voor Tafeltje Dekje warme maaltijden bij mensen thuis. Onlangs stopte hij daarmee, maar hij heeft nog genoten van een groots afscheidsfeest. Ook was hij bestuurslid van de WABO.

HARTVERWARMEND

Kym en Caroline zijn zichtbaar onder de indruk van alle hartverwarmende reacties. „Mijn schoonvader was een graag geziene man en werd gewaardeerd”, vertelt Caroline. „Hij hield van gezelligheid, had veel humor. De vele reacties en de mooie brief van de burgemeester doen ons goed.”

De uitvaart heeft in besloten kring plaatsgevonden. Op verzoek van Herman klonk onder meer het lied ‘Ich habe Liebe gesehen’ van Vicky Leandros.