Naam: Pien Gresnigt

Leeftijd: Oops… 61

Woonplaats: West Eyreton, iets ten noord-westen van Christchurch

Met wie in het buitenland: Nico mijn man, onze twee nu volwassen zoons

Sinds wanneer in het buitenland: Augustus 1997

Waarom naar het buitenland vertrokken?

Emigreren heeft altijd getrokken, eigenlijk om wat verder in de wereld te kijken dan onze neus lang is. Niet omdat Nederland ons niet beviel.

Heb je in nog meer landen/steden gewoond? Nee

Wat mis je het meest aan Wijk bij Duurstede? 

De gezelligheid van het centrum, terrasjes, het luiden van de kerkklokken, en de rivier met de pont.

En wat mis je het minst aan Wijk bij Duurstede? 

Zou dat zo gauw niet weten.

Kun je Wijk bij Duurstede vergelijken met de plaats waar je nu woont? 

Oh helemaal niet, we wonen nu op het platteland. Zelfs in de dorpen en steden is het zo anders. Huizen vaak vrijstaand, rijtjeswoningen zien we nu wat meer verschijnen.

Heb je nog contact met mensen uit Wijk bij Duurstede? 

Jazeker, onze vroegere buren, mijn oudste vriendin vanaf de lagere school, een oud-collega. Misschien leuk om te weten, een vriendin die hier woont, komt zelf uit Wijk bij Duurstede.

Hoe is het tijdens deze bizarre tijd in jouw stad/land? Is alles in lockdown of valt het nog wel mee? 

De lockdown hebben we achter de rug, gelukkig. De grens is momenteel min of meer gesloten voor mensen uit het buitenland.

Er zijn ook maar weinig mensen met Covid, geen besmetting in de gemeenschap. Ik denk dat Nieuw-Zeeland boft omdat het een groot land is met relatief weinig inwoners in dit hele Covid-gebeuren. Toestanden zoals in Europa, Amerika hebben we hier niet gezien.

Wat doe je om de verveling van de thuisisolatie tegen te gaan? 

Toen we in lockdown waren, was dat best wel heftig want alles zat dicht. Dan is het een voordeel dat je op het platteland woont. Het huis gepoetst, tuin op orde gemaakt, en elke dag een flink stuk lopen om het koppie te klaren en in conditie te blijven.

Mis je in deze tijd nog meer je familie en vrienden? 

Tuurlijk, zeker omdat je weet dat als er iets in de familie is je er niet heen kunt.

Kun je het iedereen aanraden/afraden om te emigreren? 

Dat is heel persoonlijk, we wonen hier nog steeds dus het zal wel bevallen denk ik. Maar als je er over denkt om te emigreren moet je het doen, je kunt toch altijd weer terugkeren als het niet bevalt of als je heimwee krijgt. Wat wel scheelt is dat je tegenwoordig zo makkelijk contact houdt met de rest van de wereld, via e-mail, what’s app. Ik neem mn petje af voor de mensen die de stap hebben gemaakt na de oorlog; een brief deed er minimaal 6 weken over en reizen was ook niet zo makkelijk.

Kom je nog vaak in Nederland/Wijk bij Duurstede?

Ik ben na 5 jaar voor het eerst terug geweest, sindsdien elke 2 jaar tot mijn moeder 5 jaar geleden overleed. Vanaf nu zal het wel elke 3 jaar of zo zijn, we worden er allemaal niet jonger op en je familie is toch belangrijk. Maar nu worden het kortere bezoekjes van waarschijnlijk een week of zo, gecombineerd met vakantie in een ander land. Mijn moeder woonde in Wijk dus dat was mijnn thuishaven. De rest van de familie woont rondom Utrecht en in Brabant. Dus als we in Nederland zijn, willen we toch ook vrienden in Wijk bezoeken en even door het centrum heen lopen en op een terrasje zitten. Onze families zijn ook geregeld hier geweest, sommige zelfs meerdere keren en dat is ook fijn.

Wat is echt een mentaliteit uit het land waar je woont?

In geval van nood staat men voor elkaar klaar. De gemeenschap springt in met bijvoorbeeld maaltijden, voedselpakketten, inzameling. Kia Kaha, stay strong.

Wat eten ze het liefst in je nieuwe land?

Geroosterde lamsbout. Zelfs met Kerstmis wordt er een officieel roast dinner klaargemaakt. Lekker, denk je dan, maar… bedenk dat het midden in de zomer is aan deze kant van de wereld. Men is ook gek op BBQ’en, maar dan wordt al het vlees in een keer klaargemaakt, dus niet dat heen en weer geloop.

Heb jij al (rare) gewoontes overgenomen?

Ja, rijden aan de verkeerde kant van de weg. (Even doordenken)

Heb je nog een leuke anekdote?

Toen we hier aankwamen en een baan moesten vinden, hebben we gewoon aangeklopt bij een ziekenhuis. Niets geen CV, even praten en we hadden een baan. Nu is dat wel anders hoor.

Of ergens verschijnen met een leeg bord omdat men zegt, ‘bring a plate’, daar bedoelen ze een bord/schaal met eten om te delen, en geen leeg bord.

Wat zou je verder nog willen vertellen?

Soms is men hopeloos conservatief: de meest vreselijke schooluniformen. Meisjes lange Schotse rokken in de winter, in de zomer minijurken. Jongens rare korte broeken en kniekousen. Over het algemeen loopt men hier toch een aantal jaren achter; bijvoorbeeld gescheiden afval is iets van de laatste jaren. Centrale verwarming zie je hier nauwelijks. Steden zoals Auckland, Wellington zijn wat meer werelds. Maar een schitterende natuur, overal zijn er wel walking tracks. Het leven is hier rustiger en wat gemoedelijker, onthaasten komt nog niet voor in het woordenboek. Tja, er is eigenlijk zoveel te zeggen... kom het zelf eens ervaren.

De moeilijkste tijd is de decembermaand; Kerstmis in de zomer klopt niet in ons hoofd, en ik ben altijd gek geweest op Sinterklaas, maar ach als dat alles is. Maar onze roots liggen in Nederland en dat is iets waar we trots op zijn.