Naam: Irma Vulto

Leeftijd: 53

Woonplaats: Óbidos, Portugal, zo’n 80 km boven Lissabon

Met wie in het buitenland: 

Met Oskar Smals, wij zijn al meer dan 30 jaar bij elkaar en samen runnen we Bed & Breakfast Quinta da Olivia.

Sinds wanneer in het buitenland: 

In 1997 vertrokken we uit Nederland en sinds 2010 wonen we in Portugal.

Waarom naar het buitenland vertrokken? 

Voor het avontuur, en naar Portugal omdat wij al jaren de droom hadden om een Bed & Breakfast te beginnen. Dat wilden we doen op een zonnige plek en Portugal trok ons omdat er een relaxte sfeer hangt en het een prachtig land is.

Heb je in nog meer landen/steden gewoond? 

Ja, een paar jaar in de VS en 10 jaar in Canada. Ook daar had ik het enorm naar mijn zin. Ik hou van afwisseling en vind het leuk om verschillende culturen mee te maken. Dat doe je pas echt als je er woont en werkt.

Wat mis je het meest aan Cothen? 

Mijn ouders natuurlijk, maar ik ga regelmatig op bezoek. En zij vinden het heerlijk om hier te komen. Elk voorjaar passen ze op de quinta, als wij zelf op vakantie gaan. Daarnaast mis ik de Nederlandse gezelligheid, maar die hebben we hier ook als er Nederlandse gasten zijn.

En wat mis je het minst aan Cothen? 

Het dorpsleven, ik hou van een bruisende omgeving, waar je verschillende restaurants hebt en door gezellige winkelstraten kan slenteren.

Kun je Cothen vergelijken met de plaats waar je nu woont? 

Óbidos is ook landelijk gelegen met veel fruitboomgaarden, maar daar houdt de gelijkenis op. Het stadje ligt hoog op een heuvel en is een populaire vakantiebestemming. Het wordt vaak het best bewaarde middeleeuwse vestingstadje van Portugal genoemd.

Heb je nog contact met mensen uit Cothen? 

Bijna niet, voornamelijk via mijn ouders. 

Hoe is het tijdens deze bizarre tijd in jouw stad/land? Is alles in lockdown of valt het nog wel mee? 

Portugal was er vroeg bij met een strenge lockdown, je mocht alleen de straat op voor strikt noodzakelijke dingen. Tijdens lange weekenden mocht je zelfs je eigen gemeente niet uit en waren de vliegvelden gesloten. In Portugal staat de familie centraal en de regering was bang dat iedereen bij elkaar zou komen, ook de familieleden die buiten Portugal wonen. Nu zijn ook hier de maatregelen versoepeld, en kunnen we weer lekker op een terrasje zitten.

Wat doe je om de verveling van de thuisisolatie tegen te gaan? 

Ik heb me nog geen seconde verveeld! Het terrein van onze quinta is 2,5 hectare groot. We hebben een tuin rond het zwembad en de gastenverblijven, en daarachter is een groot gedeelte met fruitboomgaarden, weiden en paden. Hier ben ik bijna dagelijks bezig met het snoeien van struiken langs de paden of de oude wijngaard van onkruid bevrijden. Als ik het dan te warm krijg, spring ik in het zwembad. Normaal doe ik dat niet rond deze tijd, want dan is het redelijk druk met gasten.

Mis je in deze tijd nog meer je familie en vrienden? 

Omdat wij al lang ver weg wonen, houden wij al jaren via Skype contact. Omdat we elkaar nu niet kunnen opzoeken, doen we ook langere Skype-bezoekjes. Bijvoorbeeld op de verjaardag van mijn moeder, toen hebben we met de hele familie koffie met gebak gedaan via Skype.

Kun je het iedereen aanraden/afraden om te emigreren? 

Het is natuurlijk niet voor iedereen, maar als het een droom van je is, gewoon doen! Of je nu in hetzelfde beroep blijft of iets heel anders gaat doen. Zelf werkte ik in Nederland in een laboratorium en deed dat in Canada ook. Met de verhuizing naar Portugal heb ik het roer dus echt omgegooid.

Kom je nog vaak in Nederland/Cothen? 

Elk jaar wel twee keer, of vaker als er bijzondere gebeurtenissen zijn. Vanuit Noord-Amerika was dat wat lastiger, maar vanuit Portugal ben je er zo.

Wat is echt een mentaliteit uit het land waar je woont? 

De Portugezen zijn heel vriendelijk en behulpzaam. Als je iets vraagt, nemen ze echt de tijd om je te helpen. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, zijn het ook harde werkers. Voordat we de Bed & Breakfast konden openen, moest er flink gerenoveerd worden. De mannen van het bouwbedrijf maakten echt lange dagen, en vaak werd op zaterdagochtend ook gewerkt.

Wat eten ze het liefst in je nieuwe land? 

Gegrilde sardientjes in de zomer en bij de koffie een pastel de nata, een heerlijk custardtaartje. Alhoewel, mijn Portugese leraar heeft me ooit verteld dat je er niet één, maar altijd twee moet eten.

Heb jij al (rare) gewoontes overgenomen? 

Wij gaan als het even kan in het weekend uit ontbijten. Niet als we gasten hebben natuurlijk, dan serveren wij het ontbijt. Daarom is het extra leuk om in onze vrije tijd daar zelf van te genieten. Deze gewoonte hadden we al vanuit Noord-Amerika overgenomen, waar het heel normaal is. Ook in Portugal zitten op zaterdagochtend om 9 uur de cafés al vol. 

Heb je nog een leuke anekdote? 

Ik vind het runnen van een Bed & Breakfast echt leuk en afwisselend. Je ontmoet allemaal verschillende mensen en elk seizoen is weer anders. Maar door sommige mensen wordt het wel erg geromantiseerd. Natuurlijk hebben we in het laagseizoen veel vrije tijd, alhoewel dan het onderhoud van de tuin en gebouwen gedaan moet worden. Maar in het hoogseizoen is het keihard werken, maandenlang zonder weekenden. Toen ik een keer aan één van onze gasten vertelde dat ik ook in Canada had gewoond, vroeg hij “oh, werkte je daar wél?” Ik schoot meteen in de lach.

Wat zou je verder nog willen vertellen?

Aan iedereen die emigreert, raad ik aan om de taal van het land te leren. Ik was eigenlijk verbaasd om te zien dat er mensen zijn die dat niet doen, want dan krijg je geen echt contact met je nieuwe landgenoten. Toen wij in Portugal aankwamen, zijn wij eerst twee maanden naar school gegaan in Lissabon. Het was een intensieve cursus, 5 uur per dag les en ’s middags vaak een excursie. Dat was op zich al een hele leuke ervaring, en heel prettig dat je de taal meteen kan gebruiken.