Naam: 

Arnold van Eck

Leeftijd: 

56 jaar

Woonplaats: 

Sankt Michael im Lungau (Oostenrijk – Salzburgerland)

Met wie in het buitenland: 

Met mijn vrouw Miriam Schothorst en onze dochter Antoinet van Eck.

Mijn dochter uit een eerder huwelijk (woonde al bij ons in Nederland) is toch na 7 jaar teruggegaan en bij haar moeder gaan wonen. Zij vond geen aansluiting en vond het leven hier saai en simpel.

Sinds wanneer in het buitenland: 

Sinds 1 augustus 2008.

Waarom naar het buitenland vertrokken?

Ik was er wel een beetje klaar mee in Nederland. Het gezeik soms, de drukte en stress.

Na het plotseling overlijden van mijn schoonouders dacht ik: ,,Oeps, het leven is sneller voorbij dan je denkt. Nu zijn we nog gezond, de kinderen zijn nog klein, we proberen het gewoon. En als het niet leuk is, kunnen we altijd nog terug."

Heb je in nog meer landen/steden gewoond?

Ik was in 2003 al geëmigreerd naar Doorn, dat beviel boven verwachting zo goed dat de stap naar Oostenrijk helemaal niet zo groot was.

Wat mis je het meest aan Cothen?

Geouwehoer en gezellig een biertje drinken met Cothenaren.

En wat mis je het minst aan Cothen?

Volle straten met auto’s, oftewel parkeerproblemen.

Kun je Cothen vergelijken met de plaats waar je nu woont?

Eigenlijk wel, dit dorp heeft 3000 inwoners, de meesten kennen elkaar. Veel boeren en hardwerkende gezinnen.

Heb je nog contact met mensen uit Cothen?

Ja, met veel. Mijn ouders wonen daar en we hebben nog veel vrienden uit Langbroek, Wijk en Cothen. Ook veel gasten in huis, zomer en winter uit Wijk, Langbroek en Cothen.

Hoe is het tijdens deze bizarre tijd in jouw stad/land? Is alles in lockdown of valt het nog wel mee?

We moesten ons huis op 15 maart per direct sluiten, de grenzen gingen dicht en we zaten nog bomvol met wintersportgasten. De Tsjechen stonden met tranen in hun ogen omdat ze met spoed moesten vertrekken. Ze moesten namelijk de volgende dag voor 12 uur in hun land zijn omdat daar de grens ging sluiten.

We zijn nog wezen skiën en het leek zo onwerkelijk, prachtig weer, super veel sneeuw en er was niemand meer. Alles was per direct dicht en we mochten het dorp niet meer uit. Eens per week naar de supermarkt, alleen naar de winkel, niet met het gezin. Intussen zijn de grenzen nog dicht maar is bijna alles open, ons huis (Apartementenhuis Eckenhof) mag op 29 mei weer open.

Tja, en intussen lopen we met mondkapjes op. Wat wij niet als vervelend ervaren.

Wat doe je om de verveling van de thuisisolatie tegen te gaan?

Ik ben zelf om de tijd te doden als vrijwilliger maar tafeltje-dekje gaan rijden. Dus mocht ik ook autorijden! Maar de provincie mochten we echt niet uit. 

Intussen is hier alles weer open. Maar het was in het begin net een horrorfilm. Gelukkig mochten we buiten komen om met de hond te lopen maar na een uur lopen had je nog geen mens gezien. Bizar gewoon.

Mis je in deze tijd nog meer je familie en vrienden?

Nee, eigenlijk niet, ik heb wat vaker getelefoneerd in de laatste weken. Zeker met mijn ouders omdat zij de deur niet meer uit gaan.

Kun je het iedereen aanraden/afraden om te emigreren?

Ik heb er nog geen seconde geen spijt van gehad!

Buiten dat vind ik dat deze regering goed gehandeld heeft tijdens deze coronacrisis.

Natuurlijk heeft het economisch een slechte uitwerking, maar het aantal zieken en doden ten gevolge van de corona is relatief laag. En eenieder met klachten wordt getest, dat is al vanaf het begin al zo geweest.

Kom je nog vaak in Nederland/Cothen?

Ongeveer één of twee keer per jaar. Afgelopen december nog omdat mijn ouders 60 jaar getrouwd waren. Midden in het hoogseizoen dus maar een bliksembezoek. Zondagavond laat weg, woensdagochtend vroeg weer naar huis. Het klinkt gek maar ik heb het na 24 uur al weer gezien in Nederland en ga graag weer naar mijn eigen huis en mijn gezin toe.

Wat is echt een mentaliteit uit het land waar je woont?

Respect voor politie.

Hier gooit men geen vuil op straat (zoals je in Nederland vaak ziet bij de MacDonald's, dat zie je hier echt niet)

Iedereen groet elkaar op straat “Grüß Gott”

En het helaas niet bij elkaar een bakkie doen.

Wat eten ze het liefst in je nieuwe land?

Schnitzels, groot en heel veel.

Heb jij al (rare) gewoontes overgenomen?

Ja, vroeg naar bed en er weer heel vroeg uit, anders functioneert het leven hier niet.

En ik ben bij het Rode Kruis als vrijwilliger gaan werken, hier is iedereen bij een vereniging en om contacten te hebben was dit voor mij een goede oplossing. Ik rijd in het laagseizoen met de ambulance, heb intussen hier een opleiding gedaan. In het hoogseizoen doe ik dat niet omdat we thuis heel veel werk hebben.

Heb je nog een leuke anekdote?

Toen ik pas hier woonde, maakte ik wel wat fouten. Belde ik om 21.00 uur bij de buren aan de deur, lagen ze al in bed! Na 20.30 uur zie je hier niet veel mensen meer, behalve in het hoogseizoen natuurlijk.

En Pasen is hier een heel belangrijk feest. Dan geef je de kinderen grote cadeaus. Die van ons kwam terug van Kindergarten het eerste jaar en zei: ,,Gek he, iedereen heeft een cadeau gehad van de paashaas behalve ik!"

Wat zou je verder nog willen vertellen?

Kom een keer bij ons in St. Michael kijken (www.eckenhof.at). Het is hier prachtig.

En voor de rest blijf gezond!

fam. Van Eck
Foto: fam. Van Eck